بر خلاف نظر بسیاری از اهل نظر و تحلیل که کناره گیری آیت الله جوادی آملی از امامت جمعه قم را معمولی جلوه می دهند، بر اساس شرایط روز جامعه و بخشی از گفتار ایشان این حقیر این کناره گیری را با مسائل روز جامعه و علی الخصوص حوادث پس از انتخابات مرتبط می دانم.
اگر این مسأله را بیماری و کسالت ایشان بدانیم که به هیچ وجه قابل پذیرش نیست چرا که برگزاری نماز جمعه که ماهی یک بار توسط ایشان برگزار می شد در قبال درس های ایشان که هر روز برگزار می شود، قابل توجیه نیست چرا که دو ساعت وقت گذاشتن در ماه برای چنین فریضه ای در برابر برپایی روزانه چند ساعت درس قابل محاسبه و قیاس نیست.

 

عده ای نیز علت این کناره گیری را بحث مرجعیت ایشان و عدم تناسب شأن مرجعیت با امامت جمعه می دانند که البته شاید تا حدودی این نظریه قابل پذیرش باشد اما از جنبه دیگر در میدان عمل و تکلیف، بزرگان به تکلیف عمل می کنند و تکلیف شرعی بالاتر و والاتر از شأن وجایگاه محسوب می شد. هر چند این دلیل تا حدودی قابل پذیرش تر از گزینه اول به حساب می رود.

 

اما مسئله ای که حقیر علت اصلی کناره گیری در این شرایط می دانم، حوادث پس از انتخابات و شرایط سیاسی فعلی جامعه می دانم. 

وقتی به گفتار ایشان در آخرین نماز جمعه و وداع ایشان رجوع کنیم:

 

 

 تأکید بنده روی بخش دوم صحبت ایشان است که اشاره می کند که مردم صدها مشکل دارند که باید این را امام جمعه بیان کند.

 

 وقتی به حوادث پس از انتخابات رجوع کنیم کاملا واضح بود که مراجع عظام با رفتار تند و سرکوب کردن مردم معترض هستند و در بیانیه هایی که اعلام کردند به این مسئله نیز اذعان داشتند. قطعا باید در جامعه اسلامی برخورد با معترضین با جوامع غربی متفاوت باشد علی الخصوص اینکه بسیاری از معترضین مسلمان و از همه ی اقشار و گروه های فکری جامعه نیز باشند.

 

وقتی آیت الله جوادی آملی در نماز جمعه ای از نحوه برخی رفتار و ادب در مناظرات انتقاد کردند، عده ای احساس تکلیف کردند و علیه ایشان راهپیمایی و اعتراض کرده و شعارهایی سردادند. وقتی آیات عظام در قم و نجف ازنحوه سرکوب معترضان گلایه داشتند و بیانیه دادند و خواستار رفتاری اسلامی تر شدند، در طرف مقابل عده ای از حجج اسلام در نماز جمعه تهران خواستار تشدید برخورد و سرکوب محاربان با دین و امام زمان شدند؟

نمی توان گفت که این چند میلیون معترض همه جاسوس انگلیس و منافق بودند، چرا که از همه ی اقشار تشکیل شده بودند و ثانیا در گفتار مقام معظم رهبری نیز مشهود و واضح است که معترض با منافق متفاوت است و فقط ارتباط عده ای اندک از اغتشاشگران با بیگانگان محرز شده است.

 

حال وقتی ارزشی به گفتار و بیانیه های آیت الله جوادی آملی و سایر آیات عظام داده نمی شود و بالعکس گفتار حجج اسلام تهران به کرسی می نشیند و شاهد حوادث کوی دانشگاه، کهریزک، ریختن به منازل مسکونی و ... هستیم، تریبون نماز جمعه برای آیت الله جوادی آملی وزر و وبال خواهد بود چرا که جایگاه و موقعیتی دارد اما به وظیفه ای که بر دوش خود می بیند نمی تواند عمل کند. 

آیت الله جوادی آملی عذر خواهی خود را اینگونه مطرح می کند که اگر از ناحیه بنده کوتاهی صورت گرفت در انجام این وظیفه عذر می خواهم ناظر به همین مسئله است که تلاش ایشان بی ثمر مانده و تحقق گفته های ایشان از اختیاریشان خارج است. 

 

وقتی معترضان جوادی آملی به راحتی علیه وی پس از نماز جمعه تظاهرات می کنند و شعار می دهند و در کمال آسایش تکلیف الهی خود را انجام می دهند ولی معترضان دکتر احمدی نژاد با شیوه های غیر اسلامی و منافی دین منافق خوانده می شوند و به اشد نحو ممکن سرکوب و محاکمه و زندانی و از کار بیکار می شوند، دیگر از نماز جمعه اقامه کردن چه سود.

 

 آیت الله جوادی آملی باید کنار بکشد تا امثال حجج اسلام تهران در این تریبون قرار گیرند و به جای دین دغدغه شان سیاست و فلان جناح باشد و سنگ فلان شخص و فلان جناح را به سینه بزنند.